คำฉันท์กล่อมพระยาช้าง



คำฉันท์กล่อมพระยาช้าง

๏ หนึ่งขอบังคมพรหมินทร์                 ทรงหงส์เหิรบิน
ระเห็จยังห้องเวหา
๏ จัตุรภุชครุฑอาสน์อาภา                 ทรงสังข์คทา
จรีระริบเรืองระหง
๏ พระศุลีเลอหลังโคทรง                    เดโชธำรง
ระมาดมหิทธิพาหน
๏ จัตุรารักษ์เทพนฤมล                       เชิญเฉลิมมงคล
คเชนทรด้วยปรีดา
๏ นบท้าวเทวกรรม์วันทา                   พิฆเนศวร์โกญจนา
หนึ่งขันทกุมารชาญไชย
๏ ทวาทัศหัดถ์หกมุขไมย                   มยุรอาสน์อำไพ
สถิตประสิทธิศิลป์ทรง
๏ เทพทศทิศาเชิญสง                        เคราะห์ด้วยโดยจง
ตตประสิทธิสวัสดี
๏ ธูปเทียนมา (ลัยมาลี)                     คันธรสรังสี
สังเวยทุกทิศเทวัญ
๏ จงระงับดับสิ่งสรรพภยัน                 คุ้มครองเขตขัณฑ์
ทุกสิ่งทุกส่ำสมบูรณ์
๏ ช่วยอวยพรพิพัฒน์เพ็ญพูล             ภพมิ่งมไหศูรย์
สัมฤทธิคชมงคล
๏ สรวมสิทธิเทวฤทธิเรืองผล             คชราชแรมพน
ทุรนรอิดอาทวา
๏ แสนคำนึงถึงถิ่นจินดา                     ดงแดนด้วยสา
คเรศประเภทพฤกษไพร
๏ เขดาเดือดแดดิ้นดวงใจ                   โศกแสนอาไลย
รฦกรลุงแลหลาย
๏ สรวมสารศุภสวสดิบรรยาย               ถ้วนเทพทั้งหลาย
ปรากฏประกาศการุญ
๏ ดุจสุหร่ายอมฤตย์มาภุญช์                โสรจสรงโซมกุญ
ชรสร่างกระสัลสาทร
๏ เหือดห่างว่างเว้นอาวรณ์                  ดั่งศาสน์อนุสร
ประดับสดับโดยดี ฯ
๏ อ้าพ่ออย่างหมายมนอนาถ                ถึงบิตุราชและชนนี
อ้าพ่ออย่านึกในถลกี                             รินิแน่งอนงค์ยง
๏ อ้าพ่ออย่าคิดบุตรคณา                      อนุชภาคิไนยพงศ์
อ้าพ่ออย่าคิดจิตต์ประสงค์                    บริพารนุพันธุ์พรรค์
๏ อ้าพ่ออย่าหมายมนสชม                    รุกขพนมพนาวัน
ตรวยตรอกและซอกศิขรขัณฑ์              ทั้งท่งแถวและแนวเนิน
๏ อ้าพ่ออย่าหวังจรถวิล                         พนัสถิ่นภุดาเดิร
กรวดทรายระคายบทสเทิน                    และจะกรมระบมบอม
๏ อ้าพ่อจะนิทรทุกขอุรา                        และจะประดาประดาษดอม
เฝือฝุ่นจะมุ่นศริระมอม                           สกนธให้กระใครครำ
๏ อ้าพ่อจะหลับก็บมิหลับ                      จะวาบวับในโสตสำ
เนียงผิพพึมจรพะลำ                              พแผดพจน์ธพึงกลัว
๏ อ้าพ่อจะเกรงซึ่งสุรศัพท์                    จรฉบับกระเหม่นมัว
หาภักษภุญชตะละตัว                             มหิทธิฤทธิเดชา
๏ หนึ่งพ่อจะหยอนพยัคฆอาจ                สิหนาทคะนองสา
หัสเหี้ยมมหิทธิศักดา                             ละโลดโผนถโกนกล
๏ นานามหามหิสหัส                              ดินทรเดชธโบยบน
ฉวยฉาบและคาบคชอนน                      ตอเนกแต่มามรณ์
๏ หนึ่งนามชื่อว่าลุทธโก                       จะประกิตประกวดกร
ปืนปองจะผลาญชนมรอน                     พิฆาฏคชพลายพัง
๏ อ้าพ่ออย่าจินตนะอนาถ                     ที่จะประพาสพนารัง
แสนรกด้วยรุกขจะประดัง                       รดะหนามอรามรุม
๏ หนึ่งสรรพไภยจรในพน                       และระคนคณาสุม
ริ้นยุงและเหลือบเทียรจะกุม                    ประกวดกัดสกนธ์ตน
๏ อ้าพ่อจะอาบอุทกะธา                         รจะรอาด้วยเปียกปน
ข้นขุ่นและเหม็นลมกทล                         จิตต์ธุราด้วยอาดูร
๏ ยามร้อนจะร้อนระทดระทม                  และจะรดมด้วยแสงสูรย์
จายจัดจรัสจรจรูญ                                  อุระอุ้มระอาอาย
๏ ยามฝนจะทนพรรษธุลี                         และสุนีคะนองสาย
เสียงก้องกำธรเทียรจะวาย                      ชีวิเศร้าทุกคราวครา
๏ ยามหนาวจะหนาวอนิลโชย                 และจะโรยทิรณรา
เฟื่องฟองละอองขจรมา                         อนาถหนาวพะพราวพรม
๏ เย็นชุ่มชชื้นอุระรทด                            จะกำสดกำสรรสม
แสนยากและแสนที่จะรทม                      ทุกขทุกข์ประดังโดย
๏ ล่าเล็มก็เต็มอันที่จะสน                        จิตต์กระหนกกระหายโหย
ลมแดดทุกสิ่งสรรพจะโบย                      อุบัติเบียดฤบางเบียน
๏ อ้าพ่อจะอาดุรด้วยภักษ์                       และประดักฤดีเดียร
เช้าเย็นบเว้นและที่จะเพียร                      ธปลิโพธอาทร
๏ ฤาพ่อจะหวังวิตกใน                             พฤกษไพรพนาดร
โดยต่ำจะกินและที่จะนอน                      ก็อนาถอนันต์ครัน
๏ อ้าพ่อจะโพนพนทุรัสถ์                        ทุกขมนัสทุกสิ่งสรรพ์
ลำโบยพิบากอุบัติพรรณ                         พิพิธพวกที่พาลไภย
๏ อ้าพ่ออย่าแสนกระสัลสรรพ์                 จรผันพนาไลย
อย่าทวนระทมธหฤไทย                           ทุกขทั่วทุรารณย์
๏ ไร้ผู้ผดุงและจะพิทักษื                         ให้ภุญช์ภักษขวายขวน
หาเลี้ยงและโดยสฤษฎิตน                      กระตรกกระตรำก็นำภา
๏ เชิญพ่อระงับทุกขและโศก                  ธุรวิโยคพนาอา
ดูรดวงฤดีกมลสา                                   หัสสุมที่รุมรัน ฯ
๏ ในพระบุรีศรี                                        อยุธเลิศประเสริฐสรรค์
สมบูรณ์สมบัติอัน                                   อคร้าวรนาวเนือง
๏ แสนแสนเขษมสุข                              สฤทุกขทั้งเมือง
นฤโทษปลดเปลือง                                นฤไภยพานพาล
๏ สบสรรพสิ่งของ                                  ชรดื่นรดมสถาน
ดุจทิพยนฤมาน                                      นฤมิตประสิทธิทรง
๏ ปราการประกลกอบ                            สิมารอบรเรืองหง
ทวารโขลนโดรณลง                              ฦกมาศเพราพราย
๏ เทียวธงอลงหลาก                              มลักมลากเมลืองฉาย
เฉกเทพยกรกราย                                   กลต้องประลองลม
๏ รัฐยาประชาชุม                                   ยุพเรศพงาฉม
ล่อโลกตรึงคม                                       จิตต์ให้รลวงลวง
๏ งามมนทรีมาศ                                    รัตนดาเดียรดวง
ยอดก่ายถเกิงสรวง                                 สุทธศรีมณีคำ
๏ พร้อมพรึบททวยทศ                            คชรถแสะสำ
จรรโจษทุกอันอำ                                   พลเพียบคณานอง
๏ บุญพ่อมาพบบุญ                                 จุลจักรจงปอง
เปนพาหนะสนอง                                   สิเนห์ราชหฤไทยไท
๏ อ้าพ่ออย่ากำสรด                                อย่าระทดรทมใจ
ถวิลวันนะอันไกล                                   บมิควรจะจินดา
๏ เชิญเชิญเสวยสุข                                ทุกข์และทุกข์บบีฑา
แสนแสนภิรมยา                                     ยศยิ่งทุกสิ่งมี
๏ โรงเรียงอลงกฎ                                  สำหรับคชราชี
รายรัตน์และรัศมี                                    อุไรรุ่งอร่ามเรือง
๏ อาสน์เอี่ยมอลงกร                             ปัจจฐรณขนดเนือง
เสาเม็ดเมลืองเลือง                               เทียรมาศมณีแนม
๏ แผ้วพื้นผนังฝัง                                  รัตนอลังกซูนแซม
สอดศรีสุวรรณแจ่ม                               รจแรขรางชาง
๏ เพดานประจงจัด                                สุขุมพัสตรการกาง
แขวนพวงสุมาลย์วาง                            วรไขขจรคันธ์
๏ เครื่องลาดสะอาดอุต                         ตมวิสุทธิเฉิดฉัน
แนบนิทรฤคายคัน                                 ศริรวัฒรมยา
๏ อาภรณ์ผจงสรร                                  พปิลันธนาภา
สบสิ่งคชาสา                                           ระพัดจัดผจงทำ
๏ พวงภู่พิสูตรสาย                                 ชนักลายลอออำ
พนไหมมุดาคำ                                        รจิตเลิศจรูญศรี
๏ โพรงพรายสุพรรณพัสตร                 พิโรจน์รัตนรูจี
ดาวดาษสพราดศรี                                 รัชรัตนเรืองราย
๏ ซ้องหางผจงยง                                  วรวงสุวรรณสาย
สัตพัสตรจำรายราย                               รัตคนพิมลเพรา
๏ กรองเชิงถเกิงสรร                             พสุวรรณพัฬเหา
ก่องแก้วตระการเงา                               ยะยับยับยยลยง
๏ สร้อยนังคุฏฐังทาบ                            สกอกาบอุไรระหง
พร่างศรีมณีผจง                                จำหลักลักษณาภา
๏ พัสตรโพกตะพองเพริศ             ประเสริฐสรรพภูษา
ไพโรจน์ธรจนา                                สรบับเขบ็จคำ
๏ จังหวะกระจังจัด                         รเบียบบัตรพิธีทำ
รายรัตนระจิตจำ                               หลักเลิศละไมไม
๏ ดาวเนื่องเมลืองฉลับ                   วรปรับประพาฬไพ
ฑูรย์ถ่องถกลใส                                 ศุภศรีระวีแวว
๏ ชาลีเฉลามาศ                                  มุกดาดาษรดะแถว
เลื่อมศรีมณีแนว                                 กนกเรียบระเบียบบรรพ์
๏ โพเหมรังร้อย                                  รจิตห้อยประเสริฐสรรพ์
แซงแสงสุพรรณพรรณ                       พิพิธภาพอาภา
๏ สมศักดิสมยศ                                   คชลักษณมหา
สบสรรพมังคลา                                   หัสดิราชอาภรณ์
๏ สรรพสิ่งผจงจัด                                สิริวัฒนบวร
จอมมิ่งมหิศร                                         ประสาทเสร็จพิมลมูล
๏ ผู้เฝ้าประโลมเลี้ยง                             สพรักเพรียงฤส่างสูญ
พร้อมผู้ที่อนุกูล                                     แลสพรึบสพราศพล
๏ ส่วยสรรพครันครบ                           ทุกสิ่งสบผลาผล
อ้อยตาลตระการกล                              กัทลีก็มีพรรณ
๏ จักภุญชใดใด                                      บมิได้ขจัดสรรพ์
โดยจิตต์สฤษฎิ์อัน                                  ที่ประสงคจงปอง
๏ หรรษาเกษมสม                                   อุดมสุขฤมีสอง
นฤทุกขทุกคลอง                                     บมิได้จะรันทำ ฯ
๏ หนึ่งโสดหัตถาจารย์ชำ                      นาญวิทยกรรม
ประกอบแลรอบรู้งาร
๏ จงสฤษฎิโดยในบรรหาร                  ตามคำหมอควาญ
จักสอนคดีจงดี
๏ อย่างเคียดไขโสตบัดสี                      ทุรโทษใดมี
พยศจงหย่อนผ่อนปรน
๏ พยายามตามสมรหมอตน                  ตั้งจิตต์คิดขวน
ขวายชอบระบอบเสี้ยมสอน
๏ ภักดิอุสาหธร                                       ทั่วชนนิกร
จงรักอำเรงเกรงกลัว
๏ อย่าทำอำเภอใจตัว                             ดึงดุโดยมัว
โมหมหันต์ทันรุณ
๏ ถีบฉัดฟัดเฟียดไฟฟุน                       โทโษทรหุน
แลถอนชนักชักขอ
๏ เบียดสะบัดซัดงวงงาพอ                    ใจร้ายฤารอ
แลหล่อสลัดหลายกล
๏ ทะลวงไล่เหล่านิกรชน                     ทรนงบยล
บยินในคำลำพอง
๏ จงอ่อนโอบจิตต์จำนอง                    จำนงจงสนอง
เปนพาหนะยอดยานคช
๏ จงมีอากัปปรากฏ                               พิลาสยงยศ
ชำนันชำนิในยาน
๏ โน้มโสตสดับโดยวาร                       โอวาทอนุสาร
ประสาทสุภาษิตสรรค์
๏ จักสวัสดิพิพัฒน์พูลพรรณ               มงคลมหันต์
จักมีแก่พ่อทุกพาย
๏ กิติยศจักขจรจำราย                            ปรากฏกำจาย
กำจรไผทถาวร
๏ สมเด็จจอมมิ่งมหิศร                          จักพูลสาทร
มโนภิรมย์แรงรัก
๏ รังสรรค์ศฤงคารยศศักดิ์                    เปนยอดเอกอัค
คยานราชรจนา
๏ จงมีมนเปรมปรีดา                             ปรีดีรมยา
รมเยศสโมพิสมัย
๏ รู้คุณขัตติยหวังตั้งใจ                         กัตเวทีไท
ธเรศผู้จอมจักรพรรดิ
๏ จงรู้รอบรู้เจนจัด                                โดยธรรม์บัญญัติ
ผิดชอบทั้งมวญควรถวิล
๏ พ่อเคยคู่พระบารมิน                          ปรเมนทรบดินทร์
ดิลกโลกยสมภาร
๏ ผู้แสวงหาโพธิญาณชาญ                    เด็ดดับสงสาร
เสร็จสู่ศิวโมกข์ครรไล
๏ เพรงพระบารมีท้าวไท                      เทียรสร้างสมใน
อดีตนั้นมาสนอง
๏ ได้กุญชรดังใจปอง                            คู่เคยควรครอง
สมภารบพิตรภูมินทร์
๏ แต่นี้จักสุขสมถวิล                             ทั่วด้าวแดนดิน
นครนิคมของเรา
๏ จักพูลพัฒนาเนืองเนา                        ในสุขบันทา
ที่ทุกข์แลโศกโรคไภย
๏ แสนเกษมเปรมปรีดีใจ                      เอิกอื้ออวยไชย
ประชาประชอมพร้อมเพรียง
๏ ชื่นชมสมภารพระเพียง                     แผ่นพื้นจักเอียง
อุโฆษพระยศดำแคง
๏ จำรายฤทธิเดชเสด็จแสดง                 ดุจแสงพรรณแสง
แลสบรสายสากล
๏ ร้อยเอ็ดนคราสามนต์                        มอบมวญมณฑล
ถวายสมเด็จกษัตรีย์
๏ ศึกเสี้ยนเลี่ยนแผ่นปัถพี                     ดุจหน้าเภรี
แลเรียบรำงับดับเข็ญ
๏ ฝูงประชาชื่นชูอยู่เย็น                        ทรวงเกษมสุขเปน
ปนิธิทั่วธรณิน
๏ เฟื่องฟูสุรศักดิโสภิณ                         โสภาคย์ภูมินทร์
โสภิตพิมลโอฬาร
๏ เทพไทยทั่วทั้งจักรพาฬ                    เชิญรับสรวงสาร
สการสังเวยวันทนา
๏ เสื้อเมืองทรงเมืองผู้อา                       นุภาพมหา
มเหศรศักดิ์ศักดิ์สิทธิ์
๏ อวยไชยชำนิราชบพิตร                     จงพูลพัฒนกิจ
สิริสวัสดิขัตติยา
๏ พระชนม์เสริฐแสนพรรษา                เกียรติยศยิ่งถา
วรได้ร้อยแสนอสงไขย
๏ สูญสูรย์ศศีสบภพไตร                        แหล่งโลกประไลย
ลเวงพระยศจงคง
๏ สฤษฎิเรื่องรังฉบับบรรจง                 เพื่อไว้เปนมง
คลขัตติยคู่ชูเฉลิม
๏ ทุกลบองจองจิตต์จงเจิม                   โลกเลิศเสริฐเสริม
พิพิธพิพัฒไพศาล
๏ โลมลาเพคชพจมาน                          โดยบทบรรหาร
ก็จบสัมฤทธิ์บริบูรณ์ ฯ


ไม่มีความคิดเห็น:

โพสต์ความคิดเห็น